ياهو
شايد يه داستان :
کوهنوردي مي خواسته از بلندترين کوه ها بالا برود ....
سياهي شب بلندي کوه را تماما در برگرفته و مردهيچ چيز نمي ديد .
همه چيز سياه بود .
همان طور که از کوه بالا مي رفت .
چند قدم مانده به قله کوه ،پايش ليز خورد .
و در حالي که به سرعت سقوط مي کرد ، از کوه پرت شد .
همچنان سقوط مي کرد و در آن لحظات ترس عظيم ، همه رويدادهاي خوب و بد زندگي به يادش آمد .
اکنون فکر مي کرد مرگ چه قدر به او نزديک است ...
ناگهان احساس کرد که طناب به دور کمرش محکم شد .
بدنش ميان آسمان و زمين معلق بود .
و در اين لحظه ي سکون برايش چاره اي نماند ،  جز آن که فرياد کشد :
** خدايا کمکم کن **
ناگهان صداي پر طنيني که از آسمان شنيده مي شد جواب داد :
__    از من چه مي خواهي ؟
        اي خدا نجاتم بده !!
__    واقعا باور داري که من مي توانم تو را نجات دهم ؟
        البته که باور دارم .
__    اگر باور داري طنابي را که به کمرت بسته است پاره کن!
    

...در پناه خود خدا...