پدر جان ياد آن شب ها که ما را شمع جان بودي
                                           ميان نا اميدي ها چراغ جاودان بودي


برايت زندگاني يکسر رنج و سختي بود 
                               بنازم همتت بابا که تا بودي صبور و مهربان بودي
....به نام او...


پ ن : نميدونم چرا و چي شد که اينو نوشتم....
نميدونم ...به خاطر چرخش زمونه بود که قلمم چرخيد...و يا
شايد به خاطر اينکه سوز سرما به صورتم ميخوردو من رو ياد اون روزا مي انداخت ...
شايدم به خاطر دردم بود که منو ياده درد وجودش انداخت....
شايد به خاطر ناله هام که منو ياد علي علي گفتناش و دعا کردناش مي انداخت...
نميدونم...شايدم زمستوني که همينجوري سرشو انداخته پايينو داره تو وجود برگ و درختاي باغچه اش نفوذ ميکنه....و ما هم که نميدونيم به کدوم بهار اونا رو تسکين بديم؟؟؟
شايدم به خاطره به خاطر اينکه...خواب موندمو دير به کلاس رسيدمو کلي غر غر استادو اينور و اون ور و گوش دادم.....

...داشتم با نهايت عجله و به قول خودمون اِند استرس بند کفشامو ميبستم که....يه دفعه...بابا کجاي کاري...
دم همين خواب ناخواسته گرم....تازه يادم افتاد که....يادم افتاد که...خدا جون دمت گرم.. خيلي باحالي اگه از اين خوابا بودا بفرست پيش خودم ...مي ارزه به تمام غر غر بشريت...
                                         آشتي ...آشتي...
............
نميدونم قضيه اين خواب هاي اين چند وقته ..بي قراري هام...کسلي هام...چه ميدونم اينا چي بود....
ولي الان با فکر دوباره به همون خواب ...تازه فهميدم اون قدراهم که ميگن...آي کيوم پايين نيستا...
...........
ميدوني که هر چي دارم از دعاي خودت دارم...اينم ميدونم که ...به جاي اون کفني که فکر کنم هيچي ازش نمونده باشه...لباس احرام به تن کردي...
                                           آره ...آره..آره
                                         ديدي سه کردي...
مارو يادت نره ها.....دعا ..دعا..دعا...


  اي ساقي کوثر....خودت هواي هممونو داشته باش...به خصوص       هواي همونايي که خيلي وقته نيستند...
خيلي وقته نيستند...
خيلي وقته نيستند...
خيلي وقته نيستند...